La semeya perdida

Hai una semeya familiar que nun soi a topar. Tengo vístola munches vegaes, de pequeñu, de non tan pequeñu, pero sospecho que puea tener trespapeláose en dalguna de les infinites mudances a les que paez lligáu’l destín familiar.

La semeya ta fecha n’Arxentina, na segunda metá de la década de los ochenta. Nella vese a mio güela, la inigualable Yoli, sentada a la mesa faciendo la contabilidá de la so tienda con una media na cabeza. Asomáu a la puerta d’atrás y garráu al marcu coles manines ta’l mio hermanu a los tres o cuatro años, mirando pa ella con cara de medrana.

Ye una muestra más de la crueldá los padres, de cómo cuasique nos usaben pa que-yos prestare a los mayores. Díxeren-y al mio hermanu que si nun se portaba bien diben llamar al “tipu malu”. El mio hermanu, que nun ye fatu, nun fizo casu a unes amenaces ensin fundamentu. Los mayores, como-yos presta facer ca vez que tienen de reconocer una derrota, prefirieron camudar la realidá p’adautala a la so fantasía y mio güela, qu’enxamás diz que non a una oportunidá de facer chancies, foi la encargada de representar el papel del personax imaxinariu de la cultura popular arxentina.

Nun soi n’absoluto un fanáticu de la familia. Defender la familia abúltame más propio de les casposes clases peperes d’España, que van a misa los domingos y a les putes el llunes. Pero sí soi un gran defensor de la memoria. Téngo-y llercia a escaecer, porque una cosa escaecida ye lo mesmo qu’una que nunca foi. Y si s’escaez la imaxe de mio güela cola media na cabeza y el mio hermanu atrás, va ser como si nunca tuvieren sío. Y eso nun pue ser.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *