La güela Dominga

Basta con ver el mio primer apellíu pa saber d’ú vien la familia de mio pá: son toos italianos. Una cosa que me presta del mio apellíu ye que me llegó con un esllabón femenín, qu’hubo un momentu nel que pasó de madre –y non de padre– a fíu. Esa madre foi la mio bisgüela Dominga, de la que me queda namái qu’una semeya y delles histories de la so vida.

Tuvo una riestra fíos, siete pa ser más concretos. La primera, Rosa, túvola siendo soltera y menor d’edá. Nun se sabe quién foi’l so padre. Depués casóse con un señor nomáu Rafael Carranza, con quien tuvo a Gabriel, Adela y a María Rafael (nomáu tamién “Coco”). Darréu de la nacencia del Coco quedó vilba y un tiempu depués tuvo dos fíos más, Ramón y Héctor, dambos tamién fíos naturales (una manera mui fina de dicir que nun teníen padre). La última fía túvola tamién de soltera, pero col reconocimientu de paternidá y, poro, l’apellíu’l padre: llamóse Rosa Puebla.

Dicir que’l mio apellíu me llegó a traviés de mio bisgüela ye quiciabes faltar a la verdá, porque’l de so escribíase d’una manera y el de mio, d’otra. Resulta que cuando fueron a rexistrar a mio güelu, Héctor, el funcionariu qu’apuntó’l nome dio a tola descendencia’l nácaru un toque tovía más italianu, escribiendo dos ces onde namái había una. Digamos entós que’l mio apellíu vien de mio bisgüela col aporte creativu del maxín del funcionariu.

Los fíos de Dominga colaron abondo ceo de casa, acordies colo que me cuntaron, porque nun-yos prestaba la vida que llevaba la madre. Paez que nun yeren poques les vegaes que camudaba de pareya pa la cama y que la folixa-y quedara en cuerpu dende los años más mozos. Na semeya que conservo d’ella, d’otra miente, vése a una señora mayor, col pelo canoxo y el pelleyu engurriao, a la que’l pasu los años-y apurrió daqué de tranquilidá. Ye del día la boda de mios pas.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *