Navidaes equí y allá

Col pasar el tiempu va ún decatándose cada vegada más de que les coses nun son como yeren na infancia. Yo soi d’esos que s’allegren cuando llega la Navidá porque hai turrones, polvorones y demás gochaes, pero al empar critiquen que cada vez seya más ceo, que si ye un vezu consumista y qué sé yo. Y ye que si me pongo a pensalo, ha tener sío terrible ser mios pas cuando yo yera neñu.
Imaxino que nun yera l’únicu (de fechu, sélo), pero yo garraba los mil folletos de Toys ‘R’ Us, Hipercor y compañía que portaben a tolos buzones del país y arrodiaba con boli tolos regalos que quería. Si eso nun ye ser fatu, nun sé qué lo ye. Ta claro que mios pas nun yeren a satisfacer nin una parte mínima de los mios caprichos, que taben tamién combinaos colos de los mios hermanos. Y sé que mios pas siempre queríen contentanos en too. Quiciabes eso yera’l problema.
Una de les histories que se cunten na familia ye la de cuando mio hermanu entrugó a los cinco años, y acabante de llegar a España de l’Arxentina, por qué n’España había menos regalos. Claro, n’Arxentina taben tíos, güeles, padrinos y demás parentela, que nun duldaben en mimar a los más pequeños. Mio pa respondió-y que yera porque Papá Noel yera arxentín.
Esa anéudota cuntáronla otra vez na primer Navidá que pasamos en volviendo a Arxentina. Recuerdo que yo diba sentáu so dalguién nel asientu delanteru’l coche (daqué impensable güei, non pol mio tamañu sinón pol mio xacíu de civismu). En oyendo la hestoria yo fici un comentariu qu’inda güei me fai sintir mal: díxi-yos que claro, qu’agora diben dicinos que Papá Noel ye español. Taba resentíu porque me paecía que’l mio regalu yera poco y soltélo d’esa mena. Poco, ¿poco pa qué? Si nun facía un res pa ganame nada.
Podía dicise que yera un neñu malcriáu, mimáu, caprichosu y pa encima desagradecíu. Quiciabes seya meyor pa la mio conciencia pensar cenciellamente que yera un neñu que nun sabía lo que dicía.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *