Sueños d’enantes y sueñu d’anguaño

Paez, porqu’esto nun lo digo yo, que tengo una imaxinación prodixosa. Non nel xacíu de que seya a crear obres artístiques de nengún tipu, sinón que na mio cabeza pasen coses que na realidá nun podíen ser. La cosa ye que si agora tengo imaxinación, de neñu aquello yera yá estremo. Yo taba convencíu de que tenía superpoderes, pero claro, nun-y lo dicía a naide, non por vergoña, sinón por un gran sentíu de responsabilidá como superhéroe.
El mio superpoder nun yera nada del otru mundu, pero eso pása-yos a munchos superhéroes al entamu, cuando tovía nun conocen la estensión de les sos capacidaes. Yo, señores, tenía supervisión, ye dicir, veía coses qu’en condiciones normales nun teníen que vese. Y el mio razonamientu yera bien llóxicu: si l’agua ye transparente, nun se ve, pero cuando llueve yo miro pa les faroles y veo la lluvia caer; entós, si veo dalgo que nun se ve, ye que tengo superpoderes.
Tamién soñaba con tener ales, porque, al contrariu que’l mio superpoder, nun podía demostrar que les tenía. Nun yeren sólo pa esnalar, sinón que me prestaba l’idea mesma de tener unes ales d’eses blanques, maxestoses y fuertes que primero suben hasta per encima la cabeza y llueu baxen hasta rozar el suelu, rollu arcánxel. Recuérdome esperando l’ascensor nel portal de Marcos Peña Royo, imaxinándome cómo sería sentiles saliéndome d’ente los omóplatos, que quiciás dolía nel intre nel que nacieran, pero que darréu diba tener una vida entera d’esnalar pelos aires.
Pero agora, agora yá toi mayor y acaso sueño con topar un pisu afayadizu y pagable.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *